Kısaca söylenmeyi hak etmeyen şeyler var.

Her gözyaşının ayrı bir anlamı vardı. Her damlanın hangi zamanda, hangi mekânda, hangi kişiyle paylaşıldığı önemliydi. Gözyaşları ne kadar çok şeye tercümanlık yapıyordu! Damladığı, süzüldüğü, aktığı veya kana dönüştüğü zaman, hep ayrı manaları vardı. Gözyaşları gizli duyguları açığa vuran mektuplar gibiydi.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Zannetme ki şöyle böyle bir söz /
Gel sen dahi söyle böyle bir söz.

Güzellik bir bütünün sonucudur. Bunun için kolay görülmez, kolay varılmaz, kolay anlaşılmaz.

Hiçbir iyi kitap, gerçek yüzünü birdenbire göstermez.

Kimin hakikati azsa onun yavanlığı fazladır.

Konuşmanın konusu sınırlıdır, fakat susmanın konuları tükenmez..

Önemli olan hayatın uzunluğu değil, derinliğidir.

Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

Ağızlar açılmıyorsa, söylenecek önemli bir şey var demektir.

Önemli olan görünen şey değildir, insanla ilintili bir şeyin iyice görülmesidir, hem ne olursa olsun.

İnsanlar, bilgi peşinde koşarlar ama farkına varmazlar, bilgelik de ifade edilmeyi bekler.

Yaşamın ve insanın salt dış görünümüne bakarsanız, temeldeki özü göremezsiniz.

Hislerin renkleri vardı, kelimelerin yüzleri.

Ama sessizlik anlam yüklüydü.

Bazen cümleler başlar sonra biter, arası uzun bir boşluk…

Önemli olan okumak değil, yeniden okumaktır.

Şarkı, titreşimsel nitelikler aracılığıyla anlamın kendisi haline gelir.

Bazı kısa cümleler, kişiye söylenecek hiçbir şey kalmadığı hissini verme yetenekleri bakımından eşsizdir.