Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

Son gününü görmeden, hiç kimseye mutluluğa ermiş demeyin.

Ne zaman mutlu olmaya kalksam; otur diyor yalnızlığım, otur…

Dağ dağa kavuşmaz, insan insana.... kavuşmaz.

İnsan gülebildiği kadar insandır.

Tabiatta sakınması zor birtakım zorlu sebepler varsa da çok defa kendini saadete ve bahtsızlığa sürükleyen yine insanın kendisidir.

Aslında insanlar hiç ummadıkları ve geleceğine inanmadıkları ölümü beklerler.

İnsan kendi saadetinin mimarıdır.

İnsanlar ancak yaşamın amacının mutluluk olmadığını düşünmeye başladığında mutluluğa ulaşabilir.

Mutluluk uçsuz bucaksız ormanlardadır, bomboş sahillerdeki coşkudadır. İnsan elinin değmediği bir yerdedir, denizin diplerinde ve gürlemesindedir. İnsanları severim, ama doğayı daha çok severim…

Su gibi kendi çukurunda kuruyabilir insan.

‎Eğer mutluluktan ölünüyorsa, bu benim başıma gelmeli. Ve eğer ölüme yazgılı bir mutluluk sayesinde hayatta kalınıyorsa, o zaman hayatta kalacağım.

İnsanlara saf mutluluk nasip olmaz.

İnsan özgür olmadan, huzurlu ve mutlu olamaz.

Her insan kendi adasında yaşar.

Yalnızlık, yalnızlık Bari sen elimden tut. Ölümse ölüm Yaşamsa yaşam Ayna, hep aynı ayna.

Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Ölüm eski bir olaydır, ama her insana yeni görünür.