Zannetme ki şöyle böyle bir söz /
Gel sen dahi söyle böyle bir söz.

Her sözün doğru olmalı; fakat her doğruyu söylemek, doğru değil.

Sesi yüreğinde duymazsan söyleyecek sözün kalmaz.

Her söz, ancak o sözü dinlemekte olan insanın algıladığı kadar bir anlam taşıyabilir.

Eğer bir şey söyleme konusunda gerçekten kararlıysanız, kelimelerin peşinde koşmaya ne gerek var? İnsanlığa gösteriş yapmaya çalışan süslü konuşmalar, sonbaharda kuru yaprakları hışırdatan rüzgâr gibi sevimsiz ve tatsızdır.

Bazı kısa cümleler, kişiye söylenecek hiçbir şey kalmadığı hissini verme yetenekleri bakımından eşsizdir.

Kısaca söylenmeyi hak etmeyen şeyler var.

Büyüklerin sözü, sözlerin büyüğüdür.

Bitecek şeye bağlanmak neye yarar?

Ahmağın kalbi ağzındadır, hikmet sahibi olan kimsenin ağzıysa kalbindedir.

Hiçbir şey söylememe hakkı ne büyük bir iyiliktir. Çünkü ancak o zaman nadir olanı; yani gerçekten söylenmeye değer olanı yakalama şansımız doğar.

Bir sözü söyleyeceğin zaman düşün! Eğer o sözü söylemediğin zaman mesul olacaksan söyle. Yoksa sus!

Her insan sözünde birtakım "gizemler" bulunur.

Hiçbir cümle özünde masum değildir.

Ne söylediğini, kime söylediğini ve ne zaman söylediğini unutma.

Kelam, bütünüyle haysiyettir.

Sözlerimiz bir bağlam içerisinde anlam kazanır, konuştuğumuz zemin sözlerimizin delaletini de belirler.

Söz yazar, sükut çizer.

Kurulan tek bir cümleyle bir dünya belirir. ( W. H. Auden)

Sözün dikildiği yer, gönüldür; ısmarlandığı yer düşüncedir, onu kuvvetlendiren akıldır, meydana çıkaran dildir; bedeni harflerdir, canıysa anlamı; süsü, düzenli söylenmesidir; düzgünlüğüyse doğru oluşu.