Nedensiz hayallere, korkulara kapılıyorum.

Bizi sevenlere verdiğimiz endişelerle, korkularla onları yavaş yavaş öldürürüz!

Hiçbir zaman gerçekleşmeyen kötülükler, bize ne kadar çok şeye mal oldu!

Benliği yoracak kadar nesne düşkünlüğü gösteren, içinde nesneden yana korku doğurarak kendini durdurmak zorunda kalır.

Bedenini nesneleştirebilen sağlıklı, benliğini nesneleştirebilen yüce olur.

Endişelerinizden kurtulmak istiyorsanız, yaşamaktan en çok korktuğunuz şeyin bir gün başınıza geleceğini kabul edin.

Korku içinde olana, her şey hışırdar.

Korkularımız tehlikelerimizden daha fazladır, ve gerçekte olduğundan daha çok hayal gücümüzün içinde acı çekeriz.

Hepimizin bir korkusu vardır. Önüne geçilmez, aşılmaz bir korku. Öyle bir korku ki insanı benliğinden bile vazgeçmeye sürükler.

Korku, yalnızlık ve endişeyle dolu ve beni kurtarmak için dine asla ihtiyacım olmadı.

Endişenin hiçbir anlamı, amacı yoktur. Ziyan edilmiş mental enerjidir. Endişe aynı zamanda bedene müthiş zarar veren biyokimyasal reaksiyon yaratır. Hazımsızlıktan, kalp krizine kadar her türlü hastalığa neden olur. Endişe bittiğinde, sağlık bir anda düzelir...

İnsanlar sigara içiyor ve neden kanser olduklarına şaşıyor. İnsanlar yaşamları boyunca kızgın yaşıyor ve neden kalp krizi geçirdiğine şaşıyor. İnsanlar acımasızca ve büyük stres altında başkalarıyla rekabete girişiyor ve neden felç geçirdiğine şaşıyor. Açıkça görülmeyen bir şey de, çoğu insan kendisini öldürecek kadar endişeyle yaşıyor.

Tesellisi olmayan yeni bir korku yer ediyordu içinde.

Asıl korkunç olan, hayal edilemeyen şeyler.

Beden bir tapınaktır.

Hayal gücünü besler, korku.

Efendim, bu kadar ihtiyat, çok fazla endişe gerektirir.

Eğer yolda on sıkıntı görüyorsanız, dokuzu size ulaşmadan önce hendekte kalacağından emin olabilirsiniz.

Endişe midenin en kötü zehiridir.

En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey; bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.