Ağızlar açılmıyorsa, söylenecek önemli bir şey var demektir.

Ama sessizlik anlam yüklüydü.

Konuşmak, bir şey söylemek değildir.

Keşke susmanın muhabbet kuşu olaydım.

Sanattan anlamayan kişi konuşur. Sanatçı konuşmaz, eseri konuşur.

Düşüncelerim, ruhum ve bütün anlamlar sessizlikte şekilleniyor. Kainatın fısıltılarını sessizlikte duyuyorum.

Müzik her şeyi ifade ediyor, hiçbir şey ifade etmiyor.

Sustuğunu bilen olgundur, bildiğini susan değil.

Güzellik bir bütünün sonucudur. Bunun için kolay görülmez, kolay varılmaz, kolay anlaşılmaz.

İnsanlar sadece konuştuklarından değil, sustuklarından da sorumludurlar.

Konuşmayı bilmemek ve susmayı öğrenememekten daha vahimi, bunları dillendirerek vicdanı rahatlatmak...

Konuşmak da tehlikelidir. İçte biriken sözcükleri boşaltmak. Hele konuşmayı bir kere unutmuşsan.

Hiçbir iyi kitap, gerçek yüzünü birdenbire göstermez.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Kimin hakikati azsa onun yavanlığı fazladır.

Konuşmayı çok erken öğrendim, susmayı öğrenmem içinse yaşlanmam gerekti.

Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.

Bana öğrettiğin kelimeleri kullanıyorum. Artık hiçbir anlama gelmiyorlarsa, bana başkalarını öğret. Ya da bırak susayım.

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

Önemli olan hayatın uzunluğu değil, derinliğidir.