Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Konuşmanın konusu sınırlıdır, fakat susmanın konuları tükenmez..

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

Ağızlar açılmıyorsa, söylenecek önemli bir şey var demektir.

Bazen cümleler başlar sonra biter, arası uzun bir boşluk…

Bazı kısa cümleler, kişiye söylenecek hiçbir şey kalmadığı hissini verme yetenekleri bakımından eşsizdir.

Bir insan, ne söylemediğini anlayana kadar ne dediğini bilmez.

Susmak, dayanılması çok güç bir cevaptır.

Bazen; susarak ettiğimiz laflar, Konuşarak harcadığımız sözlerden daha çok şey anlatır.

Hiçbir şey söylememek bazen daha fazlasını söyler.

Sessizlik, çok kez toplumun değer ve hükümlerini sözlerden daha güçlü olarak belirtir.

Sanattan anlamayan kişi konuşur. Sanatçı konuşmaz, eseri konuşur.

Düşüncelerim, ruhum ve bütün anlamlar sessizlikte şekilleniyor. Kainatın fısıltılarını sessizlikte duyuyorum.

Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sustuğunu bilen olgundur, bildiğini susan değil.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Tüm insanlar aynı sözleri kullanır ama birbirlerini anlamazlar.