Dil cesarettir: bir düşünceyi tasarlama, konuşma ve bunu doğru yapmak için.

Bir kendimiz için düşünüp içimizde sakladıklarımız, düşünülmemiş demektir.

İnsan biraz gevezelik etmezse dili paslanıyor.

Anlatamıyorsan yaz, Yazamıyorsan anlat. Her ikisini de beceremiyorsan sadece sus !

Çok mu konuşuyorum? Çok konuşuyorum. Düşünüyorum konuşuyorum. Keşke diyorum Düşünsem de konuşmasaydım. Budur bekledikleri.

Mezara giden fikrin kimseye faydası yok!

Dile karışmak, düşünceye karışmaktır.

Çoğu insanlar gibi düşünmeden konuşsaydım kimse bir şey demeyecekti; ama ben düşündüğümü söylemeye kalktım.

Can sıkıcı olmanın sırrı, her şeyi söylemektir.

Düşüncenin doğasında iletilmek vardır, yazılmak, konuşulmak, gerçekleştirilmek. Düşünce çimen gibidir, ışığı arar, kalabalıkları sever, melezlenmek için can atar, üzerine basıldıkça daha iyi büyür.

Büyük sır şurada: Düşünce ağızda yaratılır.

İnsanlar nasıl konuşulması gerektiğinin dersini alırlar; ama en büyük bilgi, nasıl ve ne zaman susulması gerektiğini bilmektir.

Düşünmeden konuşmanın cezası sonradan düşünmeye mahkum olmaktır.

Konuştuğun zaman sadece bildiklerini tekrar edersin; ama dinlersen, yeni şeyler öğrenebilirsin.

İnsan kendini konuşarak, başkasını yazarak yener.

Söz insana düşüncesini gizlesin diye verilmiştir.

Bir fikir, ancak ifade edildiği zaman bir fikirdir.

Göründüğü kadarıyla insanlar ; düşündüklerini saklamak için değil , hiç bir düşüncelerinin olmadığını saklamak için konuşmayı öğrenmişler...

Oyuncunun sahnedeki her hareketi, düşüncelerinin görünür bir sonucu olmalıdır.

Şu anda sadece söyleyecek çok şeyi olan ve söyleyecek hiçbir şeyi olmayan parlak bir adamım.