Yolculuğun sona ermesi iyidir, ama sonunda önemli olan yolculuktur.

Bir yere varmak için değil, yol almak için dolaşıyorum.

Umarım amacıma çok çabuk ulaşmam; çünkü amaca ulaşmak kadar eleştirel bir şey yoktur.

Felsefede önemli olan hedefe ulaşmak değil, bu arada ulaşılan şeylerdir.

Seyahatler çekiyor içim.

Mutluluk bir yolculuktur, istikamet değil.

Yolculuk etmek bazen varmaktan daha iyidir.

Umutla yolculuk etmek, gidilecek yere varmaktan çok daha güzeldir.

Mutluluk bir varış noktası değildir. Mutluluk yolculuğun kendisidir.

Yol, evimdir benim.

Bir insan hiçbir zaman, nereye gittiğini bilmediği zamanki kadar uzun yol gidemez.

Yaşamın amacı bir yere varmak değil, zaten orada her zaman olmuş olduğunun ve olacağının farkında olmandır.

Felsefe yolda olmaktır.

Hiç tek bir amaç uğruna yola çıktığın ve o amacı sana yol göstermesi için bir pusula gibi kullandığın oldu mu?

İyi bir yolcunun belirlenmiş bir planı yoktur, ve ulaşmaya da niyeti yoktur.

Bilge bir insan kendini keşfetmek için seyahat eder.

Her gezen kaybolmaz.

Yaşamda önemli olan şey yaşamın kendisidir; sonuçları değil.

Bir limana ulaşmak için yelken açmalıyız, yelken açmalıyız (demir atmamalıyız), yelken açmalıyız, sürüklenmemeliyiz.

Sonsuza dek hızla gitmek, varacağımız yere varmadan gitmek, hatta hiçbir yere varmadan gitmek istiyordum. Hep gitmek, hiç durmadan gitmek!