Mutluluk bir yolculuktur, istikamet değil.

Yolculuk etmek bazen varmaktan daha iyidir.

Umarım amacıma çok çabuk ulaşmam; çünkü amaca ulaşmak kadar eleştirel bir şey yoktur.

Mutluluk? varılacak herhangi bir yer değil, yolculuğun kendisidir.

Gücümün yettiğince, öcümün ağırlığınca, sözümün kuvvetince çabalarım. Gidilebilecek en uzun yollara kendimi hazırlarım. Bu mecâzlardan geçip en hakikiye gidelim, Cemâli Bâ-Kemâle seyredelim.

Yolculuğun sona ermesi iyidir, ama sonunda önemli olan yolculuktur.

Nihai hedefe kilitlenmeyin. Sadece bir sonraki adıma konsantre olun.

Umutla yolculuk etmek, gidilecek yere varmaktan çok daha güzeldir.

Bir yere varmak için değil, yol almak için dolaşıyorum.

Şüphecinin yaşam hakkında hiçbir yanılsaması ya da ölümsüzlük vaadine boş bir inancı yoktur. Buradaki ve şimdiki hayat tek bildiğimiz olduğundan, en mantıklı seçeneğimiz onu tam anlamıyla yaşamaktır.

Bir insan hiçbir zaman, nereye gittiğini bilmediği zamanki kadar uzun yol gidemez.

En uzun yolculuklar bir ilk adımla başlar.

Zirve dağ değildir.

Felsefe yolda olmaktır.

Hiç tek bir amaç uğruna yola çıktığın ve o amacı sana yol göstermesi için bir pusula gibi kullandığın oldu mu?

Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz.

İyi bir gezginin amacı bir yere varmak değildir.

Hiç kimse nereye gittiğini bilmeyen biri kadar yükseğe çıkamaz.

Yaşamda önemli olan şey yaşamın kendisidir; sonuçları değil.

Elini yıldızlara uzatan insan ayağının dibindeki çiçekleri çoğu zaman unutur.