Basit insanlar, sahip olduklarının kıymetini, elden çıkmadan bilmezler.

Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

İnsan bir şey yapmaya hep geç kalırdı.

İnsan, işine, işsiz kalıncaya kadar küfreder.

Eksikliğimi beni kaybettiğinde anlayacaksın.

Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. İkinci defa oynayamam...

İnsan bir kez hata yapmaya görsün, yanlış yaptığını kabul edip baştan başlamak ne kadar da zordur.

Toprak bir gün yağmurun kıymetini anlayacak; fakat o gün yağmur yağmayacak.

İnsan istedi mi, pişman olmaya daima zaman bulur.

Uyarıları dinlemeye bile bu denli direnirlerken insanların önerilere kulak vermesini nasıl bekleyebiliriz?

Kaybedecek bir şeyi olmayan insandan korkulur.

Her şey tamamıyla kaybolunca; insan bir zamanlar çok mutlu olduğunu anlıyor.

Her vakti biten şahıs, muhlet talep ederken fırsatı olan kişi, (bunun değerini bilmeyerek) işlerini sonraya ertelemekle kendini oyalar.

Kaybedecek bir şeyi olmayan insandan korkulur.

Kaybetmekten en çok korkanlar, zaten kaybetmiş olanlardır.

En bahtsız insan yanlışa doğru diye sarılan insandır. Ondan daha bahtsızı ise doğruya yanlış diye saldıran insandır.

İnsanın alışamayacağı hiçbir şey yok. Alışıyoruz, ama çok şey kaybediyoruz. Kendimiz, kendimizi böyle tüketiyoruz.

Yaptıklarından değil, yapamadıklarından pişmanlık duymalı insan.

Neden baktın neyi geride bıraktığına ? Söylesene, insan terk ettiği şeye neden dönüp bakar son defa.

Seni kaybedenler seni kazanmak için hep geç kaldı.