Benim teorilerimden biri, erkeklerin gözleriyle sevdikleridir. Oysa kadınlar kulaklarıyla severler.

Özgürlük çocuklara yaraşır bir düştü, kadınlara yaraşır bir oyundu. Hiçbir erkek asla özgür değildi.

Kadınlar dünyayı sırtlarında taşırken, erkekler kadınsı diye nitelendirdiklerde küstahlığını gösterdikleri tavırları takınıyorlardı. Ödlek olan erkekler, savaşan kadınlardı.

Yol kesen eşkıya ya paranı ya canını alır. Kadınlar her ikisini de ister.

Kadınlar duyduklarına, erkekler gördüklerine aşıktır. Birçok kadının makyaj yapmasının ve birçok erkeğin yalan söylemesinin sebebi budur.

Ben kadınlar için giyinir, erkekler için soyunurum.

Erkekler mi, öff! Kaçasım geliyor. Niçin onların istediği her şeyi yapasın ki?

Erkekler kadınların duygularından anlamazlar. Anlayamazlar. Bencildirler.

Bekar erkekler kadınlar hakkında evli erkeklerden daha çok şey bilirler. Eğer bilmeselerdi onlar da evlenmiş olurdu.

Kadını tanıdığını söyleyen erkek, çok şey kaçırıyordur.

Doktora yapmam gerekiyor. kadınlar konusunda. Ama gerçek şu ki, sık sık başarısız oldum. Kadınları çok severim; Onlara hayranım. Ama tüm erkekler gibi ben de onları anlamıyorum.

Aslında aptal sarışın diye bir şey yoktur. Sadece erkeklerin dikkatini çekmek için, saçlarını sarıya boyayan aptallar vardır.

Artık Tayyip Erdoğan'ın pek çok davranış ve konuşmasının yalnızca nörologları ilgilendirdiği konusunda bir ittifaka yaklaşıyoruz.

Edebiyat, toplumda, davranış bağlarını kuran düzendir.

Olması gereken şeylerin adını iyilik yapmak koymuşlar.

Kadın olsun da, kurnazca davranmasın!

Bir adama 'aptal' deseler de dayak atmasalar üzülür; ama 'akıllı' deyip de sonra onun parasını vermeseler, zevk alır!

Millet dolayısıyla bir mesele karşısında olduğumuzu biliyoruz; ama karşımızdaki meselenin ne olduğunu bilmiyoruz. Bildiğimiz tek şey, yerkürenin hangi siyasi şekle bürüneceği bahsini tertip edenlerin, aynı zamanda Türkiye'de yaşayanların ne şekilde davranacaklarına da etkili olduklarıdır. (...) Sistemin işleyişinden yara sağlayan toplumlar "millet" olma başarısına ermiş toplumlardır.

Ben veya başkası, neyin nesi olursak olalım; hepimiz ister istemez aynı kervanın içinde miyiz? Hayır, ben değilim; biz değiliz. Parlak ifadeler karşısında boş bulunduğumuz miktar ve müddetçe aldatılıyoruz. (...) Hayatımıza şekil veren vukuatın bizi bir şekilde davranmaya icbar eden kendiliğindenliği ve kaçınılmazlığı habis faaliyetlerine mazeret arayan mel'unların yutturmacasıdır.

Bir kişiyi ele veren değer yargılar değil, değerlemeleridir -fiilen yaptıkları, ortaya koydukları, yaşadıklarıdır.