Acı hiçbir zaman ıskalamaz.

Hayatta yapmamız gereken tek bir şey var, o da ölmek.

Dünyada ölümden devamlı, gerçekçi, güzel bir şey yok. Dünyada ölümden güzel, devamlı bir gerçeklik yok.

Hepimiz ölüme hayat borçluyuz.

Bir insanın kendini tanıması galiba şöyle oluyor; yaşadığı olaylar ve durumlar karşısındaki davranışlarıdır o insanı tanıtan.

Hayatın en büyük ironisi, hiç kimsenin hayatta kalmaması.

İnsan fırsatların gelmesini bekler, fırsatlar da insanın gelmesini. Fırsatlar bekler, insanlar bekler. Kazanan hep "mazeret" olur.

Ayrılık kaçınılmaz bir sondur, kimse istemez ama gereklidir. Çünkü hayat olduğu gibidir; olması gerektiği gibi değil.

Hayatta bir şeyler elde etmek istiyorsa insan, zaten birçok şeye sahipmiş gibi davranmalıydı.

Bir insanın hayatının ikinci yarısı, ilk yarıda kazanılan alışkanlıkların sürdürülmesinden ibarettir.

Zaman fena bir intikamcı. Peşinden ayrılmıyor ve hiç vazgeçmiyor.

Er ya da geç hepimiz öleceğiz.

Ölüm , hep birinin üstüne çökmeye hazır , çevrede dolaşıp duruyor.

Açmamak olmaz ölüm kapıyı çalınca.

Hayat her şeyin içine sızar.

Hayat ya aldanma, ya aldatma ... işte bu dalavereden ibaret.

Her şey bir komedya. Bütün insanlık yalanların, dolanların içinde haşır neşir.

Acı, insanın hayat tarlasında biçtiği buğdaylardan pişirdiği ekmektir. Dolayısıyla sabah kahvaltısı kadar kaçınılmazdır.

Doğumun da ölümün de çaresi yoktur.

Hayat bir zar oyununa benzer. Yaşarken kaç kez düşeş (altı altı) atarsak atalım, son atacağımız zar daima hepyek (bir bir) olacaktır. Şunu da unutma, ölüm asla hepyek atmaz.