Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

Çoğu insan mutluluğun peşinden öyle canhıraş koşuyor ki birden onu geride bırakıveriyor.

Mutluluk bir çimendir bastığın yerde biter, yalnızlık gittiğin yoldan gelir.

İnsan yorgunsa eğer ve ertesi sabah uyanması için bir sebebi varsa yaşam ne güzeldir diye düşünüyor.

İnsan gülebildiği kadar insandır.

Evrenin oluşumundaki amacın insanın mutluluğu olduğu doğru değildir.

Mutluluk bir amaç değildir. Bir yan üründür.

İnsan özgür olmadan, huzurlu ve mutlu olamaz.

Mutluluğun sırrı; sizden daha önemli bir şey bulmak ve hayatınızı ona adamaktır.

İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı.

Eğer bir din insanları mutsuz ediyorsa, sizi nefrete sürüklüyorsa o Allah'ın dini değildir. Çünkü din insanları mutlu etmek ve birleştirmek için vardır.

İnsanı zaman kadar terbiye eden şey yoktur.

Herkes üstünü örtüğünün altında kalır.

Hamam böceği kafası kopsa bile 8 gün yaşarmış. Peh! O da bir şey mi ? Bazı insanlar, bir ömür boyu beyinsiz yaşayabiliyorken.

İnsan tabiatına aykırıdır, insan tabiatı bu dünyaya yönelik mutluluk ister. Dünyasını mükemmelleştirmeyen insan kim olursa olsun mutsuzdur. Dünyevi mutluluk, başarı ve ahlakın temelidir. Dünya mutluluğunu by-pass eden herhangi bir düşünce, din, rejim, insanlığa zarar verir.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

İnsan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.

Sakin bir hayatın sunduğu ne tatlı bir zevk.