Yüksek sesle dünyanın bütün güçlerine cehennem azapları diledim.

Bir siktirin gidin... diyeceğim de, söylenmiyor.

— İçimde isyan var!

Ya her şeyim ya hiçim,
Sorma dünyam ne biçim,
Bir kördüğüm ki içim,
Çözdükçe dolaşıyor.

Öfke kendine acır.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

"Christopher!" diye bağırdım kendimi tutmayarak. Bazen annemden nefret ediyordum! Ve bu kadar da değil. Bazen senden de nefret ediyorum! Ölmek istiyorum! Belki de buraya tıkılıp kalmaktan iyidir. Yürüyen, konuşan ve giderek çürüyen bitkiler gibiyiz!

Hiçbir şeyin hallolmadığını geride bıraktı. Ve sempatik öğretmenle konuşmayı başarıp buna rağmen sonunda sınıfta kalmayı engelleyemeyenler ya da çocuğunun anaokulu için hiçbir yer kalmadığını söyleyen çaresiz anaokulu öğretmenini de arkada bırakanlar… Size “neden şimdi” sorusunu sormayacaklar, lanet olsun!

Güzel de değiliz çirkin de. öfkeliyiz. Üzgün olmaktansa öfkeli olmayı tercih ederim.

İçim nefretle dolu, öcümü alacağım.

Haset mi öfke mi dersen öfkeyi seçerim, öfke doymasa da geçer, haset doysa da devam eder.

Ağrı eşiği düşük olanın öfkesi fazladır.

Öfkenin en iyi ilacı geciktirmektir.

Adaletsizliğe karşı beslenen öfke orman yangını gibidir, jenerasyonlar değişse de herkese sirayet eder.

Nasıl öldüğümü sorduklarında, kızgın öldüğümü söyleyin.

Kimse öfkeli insan kadar çok yalan söyleyemez.

Ben bu dünyanın devr-i devranını, izzet-i nefsini sikeyim, Yansın bu ibneler su veren itfaiyenin hortumunu sikeyim,

İnsan ayağa kalkıp masaya bir yumruk indirmek ister, herkes kendine gelsin ve dürüst olsun diye!

İnsanın öfkesini belli etmesi kadar tehlikeli, hatalı bir şey yoktur.

Bütün zenciler öfkelidir, ama ben hepsinden de öfkeliyim.