Sorun şu ki gözlerini kapatabilirsin ama aklını başından alamazsın.

Neden mi düşünüyorum? Çoğu şeyi düşünmemek için.

İçimizde olanlarla aramıza mesafe koyamayız.

Zihnin varlığı: İnsanın içindeki küçük insan.

En iç, en içten, en içteki sesine bile aykırı düşebilir mi kişi? Düşer...

Ne kadar uzağa gidersen git, kendinden asla kaçamazsın.

Tek istediğim bütün düşündüklerimi içinde barındıran beynimi bedenimden yırtıp uzay boşluğuna fırlatmak.

Biliyor musun ben kimim?! ben senin aklınım aklın anlıyor musun!.. bak şimdi de gidiyorum işte gidiyorum!.

Ben, can çekişen o kötü insanlardan biriyim ve neden olduğunu bilmeden kaçıyorum, sonra duruyorum, sonra düşünüyorum, düşünüyorum, sonra tekrar duruyor ve çalışıyorum.

Hangi yargı daha doğru görünüyor: 1)Bir beynim var. 2)Ben bir beyinim.

Düşünür, düşüncesinden başka bir forma sahip değildir. Kaçış yok.

En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey; bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.

Baskı, candan çok beyni hedef alıyor.

Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Suçu gelin etseler de kimse güvey girmeyecek.

Bu ses benim, dinle dinle dinle... Uygunsuzca gidişlerin, yolunu kesen haydut benim. Bildiklerimden eminim, yaptıklarıma kefilim; gidenlerime vedâyım, gelenlerime mîrim.

Yeni bir iş, önce insanların zihinlerine ve YÜREKLERİNE sokulur. İnsanlar o işin gerçekleşmesi için gerekli özveriyi yapmaya ancak bundan sonra hazır hale gelir.

Sıkıntılarımız, hayal kırıklıklarımız, zaaflarımız ve beğenmediğimiz yanlarımız aslında kendi gerçek benliğimizi yeterince kavrayamamış olmamızdan kaynaklanıyor. Biz yalnızca sahte benliğimizin bilincindeyiz, gerçek benliğimizin değil. Yapılması gereken gerçek benliğimizi ortaya çıkarmaktır... Tüm yoga uygulamaları, onların meditasyon ve zihinsel yoğunlaşmaları işte bu gerçek benliği ortaya çıkarmak içindir.

Yol, boşluktur. Kişi kendisini ortadan kaldırdığı zaman bir boşluk oluşur. Bir insan ‘Ben’ dediği sürece kendi yolundaki bir taştır. Kendini ortadan kaldırdığı zaman ise ‘yol’dur, ‘boşluk’tur. Herkesin aradığı ‘gerçek-kendi’dir, yani tanrı. Sahte benlik (ego) ortadan kalktığında insanın olabileceklerinin sonu yoktur.

Herkes ektiğini biçer; sonunda cennet de bir zihin halidir, cehennem de.