Zihnin varlığı: İnsanın içindeki küçük insan.

Biliyor musun ben kimim?! ben senin aklınım aklın anlıyor musun!.. bak şimdi de gidiyorum işte gidiyorum!.

Şaşırtan hipotez şudur ki siz, sevinç ve kederleriniz, hatıralarınız, hırs veya ihtiraslarınız, kimlik duygunuz ve hür iradeniz aslında olağanüstü sayıdaki sinir hücresinin ve onlarla ilgili moleküllerin hareketinden ibaret bir şey değil.

Elbette omuriliğimin de bilinçi var ama bana anlatamıyor.

Bilinç, çoğul olmayan bir tekildir.

Beyindeki küçük çalkalanmaları düşünce diye nitelendirmek ne tuhaf bir ayrıcalıktır.

Düşünür, düşüncesinden başka bir forma sahip değildir. Kaçış yok.

Farkında olduğum şeylerin toplamından başka benliğim yok.

Baskı, candan çok beyni hedef alıyor.

Sıkıntılarımız, hayal kırıklıklarımız, zaaflarımız ve beğenmediğimiz yanlarımız aslında kendi gerçek benliğimizi yeterince kavrayamamış olmamızdan kaynaklanıyor. Biz yalnızca sahte benliğimizin bilincindeyiz, gerçek benliğimizin değil. Yapılması gereken gerçek benliğimizi ortaya çıkarmaktır... Tüm yoga uygulamaları, onların meditasyon ve zihinsel yoğunlaşmaları işte bu gerçek benliği ortaya çıkarmak içindir.

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

İnsan zihni, maddi dünyayı yansıtmakla kalmaz, onu değiştirir de.

Düşünce, tamamen, zihni oluşturan bir insan eylemidiir.

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Bilinç, ‘ben’imin aslı esâsıdır. O ilkin, ‘ben’imin ‘dünya’yla kesişen yöreleriyle, yânî bedenimle, bünyemle ‘ben’i tanıştırır. Sonra ‘ben’imin bittiği yerde başlayan dünyayı bana tanıtır.

Şimdi olmazsa sen olmazsın, ama sen olmazsan şimdi de olmaz, o zaman sen zaman mısın?

Keşke fizik ve zihin arasındaki uçurum bu kadar büyük olmasaydı.

İnsan gövdesine başkalaşarak kendine "ben" der.

En işe yarar zamanölçer beyindir.