Gerçekleri al yoksa gerçekler seni yakalar.

Bazı insanlar gerçeklerle yüzleşemiyor.

... Ama gerçek kan kırmızıdır, saklandığın yerde kalamazsın.

Yol, boşluktur. Kişi kendisini ortadan kaldırdığı zaman bir boşluk oluşur. Bir insan ‘Ben’ dediği sürece kendi yolundaki bir taştır. Kendini ortadan kaldırdığı zaman ise ‘yol’dur, ‘boşluk’tur. Herkesin aradığı ‘gerçek-kendi’dir, yani tanrı. Sahte benlik (ego) ortadan kalktığında insanın olabileceklerinin sonu yoktur.

Yaşamdan kaçarak huzur bulamazsın.

Bir kişi kendisinden başka her şeyden kaçabilir.

Ne olduğun gerçeğiyle yüzleş, çünkü seni değiştirecek olan şey odur.

Totalitarizmin aksine, demokrasi kendisi hakkındaki gerçekle yüzleşebilir ve onunla yaşayabilir.

İçimizde olanlarla aramıza mesafe koyamayız.

Bazen cevabını kaldıramayacağını bilsen de yine de gerçeği öğrenmek istersin.

Gerçek acımasızdır. Her an karşına çıkar. Hiç beklemediğin şekilde, sana ne olduğunu gösterir. Bu da oldukça rahatsız eder.

Kaçmak geçmişle yüzleşmeyi ve rüyalara ulaşmayı gerektirir.

İnsan en çok kaçtığı şeyden asla kurtulamıyor.

Hiçbir gerçek, onu görmemeye çalışmaktan daha acı verici değildir.

Kaçtığını düşünürken kendinle karşılaştın. Eve giden en kısa yol, en uzun olandır.

Gözlerini kapatma. Gözlerini kapatman, hiçbir şeyi değiştirmez. Gözlerin kapandı diye, hiçbir şey silinip gitmez.

İnsan ne denli uzağa giderse gitsin, yine de kaçamayacağı şeyler var.

"Bunu söylemek ağır geliyor tabi," diye ekledi, omuzlarını silkerek, "ama yalanla kendini kandırmaktansa gerçekle yüzleşmek iyidir."

İnsan zihni, kendinden kaçma ve kendini yakalama girdabındadır.

En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey; bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.