Geveze, düşündüğünden fazlasını konuşandır. Çok düşünen ve çok konuşan hiçbir zaman geveze olarak addedilmez. Geveze ağzına geleni söyler, beliğ yüreğinden geleni.

Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Can sıkıcı olmanın sırrı, her şeyi söylemektir.

İnsanlar nasıl konuşulması gerektiğinin dersini alırlar; ama en büyük bilgi, nasıl ve ne zaman susulması gerektiğini bilmektir.

Düşünmeden konuşmanın cezası sonradan düşünmeye mahkum olmaktır.

Konuştuğun zaman sadece bildiklerini tekrar edersin; ama dinlersen, yeni şeyler öğrenebilirsin.

Konuşmasında ve davranışında müzik olmayanın sosyalliği zorlamayla olur.

İnsan kendini konuşarak, başkasını yazarak yener.

İki insan birbiriyle iletişim kurabildiği sürece yaşın bir önemi yoktur.

Karşınızdakilerin “insan” olduğunu hiçbir zaman unutmayın!

Deli adama "iyisin, iyisin" denilse iyileşmesi, iyi adama "fenasın, fenasın" denilse fenalaşması nâdir değildir.

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

Herkes; kendi doğrularını, hemen her fırsatta haykırıyor.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Konuşmak yalnız bildirmek, öğretmek değil, bir fikir alıp vermedir.

İnsanın bir dili öğrenmiş olduğu üç şeyden anlaşılır. Birincisi, o dilde rüya görüyorsa. İkincisi o dilde sevişiyorsa. Üçüncüsü de, o dilde kavga edebiliyorsa.