İnsanın en büyük düşmanı, doğrudan doğruya kendisidir.

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

İnsanlar “başkalarının yargı gücüne kendi yargı güçlerinden çok güvenliler.

İnsanlara güvensizim, asıl karanlığım bu benim.

Canı sıkılan herkes değişim istiyor.

Birisi bana 'seyahat etmek neye yarar, insan kendisini hiç terketmiyor ki' demişti.

Birisi bana seyahat etmek neye yarar, insan kendisini hiç terketmiyor ki demişti.

Dinlerin son zemini, insanın çocuksu çaresizliğidir.

Bir insanın hayatını kırabilecek en önemli şey, muazzam bir haksızlığa uğramışlık duygusudur.

İnsan karar verince öldürmeye birini, gerekçe bulur önce ikna eder kendini.

Deli adama "iyisin, iyisin" denilse iyileşmesi, iyi adama "fenasın, fenasın" denilse fenalaşması nâdir değildir.

Kendi kendimizin dostu olmayı öğrenmeliyiz, çünkü kendi kendimizin en kötü düşmanı olma tuzağına çok kolay düşebiliriz.

İnsan başkalarını aldatma imtihanını, önce kendinde yapar.

İnsan kendi içindeki sessiz gürültüyü bastırmak için kalabalığa karışır.

İnsanın kandırdığı en büyük budala kendisidir.

İnsanın kibri güçlükler karşısında katılaşacak şekilde tasarlanmıştır.

İnsanların batıl inançlara sahip olmasının tek nedeni korkak bir varlık olmasıdır; korkak olmasını tek nedeni de cahil olmasıdır.

Hiçbir şey yapmadan da yorulabiliyor insan, düşündükleri ağır geliyor mesela.

Fakat insanın kendini asıl kendine karşı müdafaası zor, belki imkansızdır.

Kişioğlu düzeltemediği kusurlarını giderek birer üstünlük, birer erdem saymaya başlar.