Hak yiyen insan, kan içen insana özğüdür.

Kin, insana akıllı işler yaptırıyor.(Ulucanlar Merkez Cezaevi, 28 Temmuz '88)

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

Bana öyle geliyor ki, fakir olduğunu bilen, bunu da söyleyen bir insanda, özel bir duygu, böbürlenme gibi bir şey vardır.

İnsanlar “başkalarının yargı gücüne kendi yargı güçlerinden çok güvenliler.

Güneş, hem kötü, hem de iyi insanların üstünde parlar.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

Savaşa karşıyım ama haksızlığa karşı savaşmak karakterimdir.

Son kadeh içilmiş, Son söz edilmişti. bir düşünce sardı hepsini.. Bir hatıra, Bir hırs, Bir kıskançlık, Bir yanıltı, Bir kardeşlik, Bir yanlışlık, Bir kin, Bir ümid, Bir şey.. İnsana ait.

İnsansız adalet olmaz. Adaletsiz insan olur mu? Olur, olmaz olur mu! Ama, olmaz olsun.

İnsan kendinden de kaçamazdı ya. Yerini değiştirirsin, duygularını değiştiremezsin.

Kıskanç kadar, mazluma benzeyen zalim görmedim.

Akıl, adl (adalet) ıssı (sahibi) bir ulu kişidir. Medet etmek sana onun işidir.

İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

Melankoli mutsuz olma zevkidir.

İnsanlara güvensizim, asıl karanlığım bu benim.

Bir kişiye yapılan haksızlığı her insan yüreğinde ve bilincinde duymalıdır bütün ağırlığınca.. Bu sorumluluk bilinci kurulmamışsa, her yeni haksızlık “ kader “ gibi benimsenir bütün toplumda. Oysa, ne yoksulluk, ne de haksızlık “ kader “ değildir. Yoksulluğun ve haksızlığın nedenleri vardır. Bunları birer birer saptayıp, toplum önünde haykırmak gerekir.

Bir kişiye yapılan haksızlık, bütün topluma karşı işlenen bir suçtur.

Kıskançlık, insanı alçaltan ve küçülten bir duygudur.