Korkunun kaynağı, bilgisizliktir.

Özetle, insan, cehaletinin çözmesine mani olduğu bilinmeyen sebeplere, şaşırtıcı etkilere daima saygı duymuştur.

İnsanı yükselten iki şey vardır: Korku ve merak.

Çocukların kör karanlıktan korktuğu gibi bizde aydınlıktan korkarız, çocukların karanlıktan dehşetle beklediklerinden daha korkunç olmayan şeylerden...

Karanlık ve korku bulutlarını kaldırdığı ve moral bozucu dogmalardan ve cehalet ve batıl inançlardan kurtulmuş olan sayısız binlere ne dersiniz?

İnsan, esasen batıl inançlı ve korkulu bir hayvandır.

Kaybetmekten en çok korkanlar, zaten kaybetmiş olanlardır.

İnsanlar çoğunlukla yanlış yapmaktan değil, tam tersine doğru yapmaktan korkarlar.

İnsan çok yalnızken, bir tane daha kendinden doğuruyordu içinde, "Korkma", desin diye.

Dünyanın sırlarının sonsuza dek gizem ve korku içinde gizli yaşamlar olduğuna inanan adam. Batıl inanç onu aşağı çekecek.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

Yaşıyor, yani savaşıyor olmak her ne kadar insanın ilk, tek ve âsli çabası olarak kalsa da insanlar kendilerini ister istemez buldukları bu çatışmanın kendilerince doğrulanır bir mahiyet kazanmasını arzu ederler. Zaten yapmak zorunda oldukları işi, itile kakıla değil, gönüllüce yapmak isterler. O yüzden yürüdükleri, ama rotası belli olmayan yolda karşılaştıkları her işaret, her bellilik onlara güven verir. Doğru yolda gittikleri telaşına kendilerini o kadar şiddetle kaptırmışlardır ki kuşatıldıkları anlam çemberinden işlerine gelen her adlandırmayı, her tanımı üzerinde fazla düşünmeksizin benimseyiverirler. Çünkü savaş sürmektedir ve ellerine geçirdikleri her silâhı veya kalkanı kullanmada biraz tereddüt gösterecek olurlarsa öldürücü bir darbe yemekten korkarlar.

Bir şeye çok dikkat kesilip biraz korku veya stres duyduğumda kafamda hemen müzik çalmaya başlar. Sanki beni rahatlatacakmış gibi...

İnsanlar “başkalarının yargı gücüne kendi yargı güçlerinden çok güvenliler.

Sizi bilmem; ama ben dünyada en çok cehaletten korkarım. Çünkü cehalet kendi bildiğinin dışında bir bilgi ve düzey olduğunu fark etmeyen bir kör karanlıktır. Zehirli tutkular ve fanatik öfkeler üretir. En kötü yanı da, cahilin, cahil olduğunu bilmemesidir.

Batıl inançlar tüm dünyanın alev almasına yol açar; felsefe bu yangını söndürür.

İnsanlara güvensizim, asıl karanlığım bu benim.

Boşuna öğüt vermeyin, bilenin ihtiyacı yok, bilmeyenin tahammülü.

Değişim korkusunun ve fiziksel acının hissedildiği yer aynı. Sosyal ya da duygusal acı aynen fiziksel acı gibi gerçek ve yoğun hissediliyor.