Aslında hüzün hakikaten dünyanın neresinde, her insanda, daha az ya da daha çok diyebilir miyiz, her ırktan, her gelenekten, her dinden insanın hücrelerinde olan bir şey bu, tersini düşünemiyorum.

İnsanlara güvensizim, asıl karanlığım bu benim.

Cehennem, insanın kendi ciğeri

Çoğunlukla hayatın karanlık tarafındayım. Düşüncelerim söz konusuysa gotik olduğunu söyleyebilirim. Hüzünlü ve karamsarım.

Sessiz insanlar en gürültülü zihinlere sahiptir.

Birisi bana seyahat etmek neye yarar, insan kendisini hiç terketmiyor ki demişti.

Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Gözler dolmak içindir.

Dünyada bana hiçbir şey, tabiattan melül bir insanın zorla gülmeye çalışması kadar acı gelmemiştir.

İnsan yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, hep birinin gönlümüzden kopup ayrılması bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!

Yalnız insanların kendi içinde başlayıp biten eğlenceleri vardır.

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.

Hep yapılacak ya da düşünülecek bir şeyler vardır, insan yalnız oturuyorsa.

İnsana olanlar değil, o insanın içinde olanlar önemlidir.

Aslında dünya artık daha az ilgimi çekiyor benim ; beni ilgilendiren, insanlar, insanların içsel hayatları.

İç özgürlük evrenseldir.

Sevincin de kederin de kaynağı insanın kendi içidir.

Zaten, kim gerçekten bakabilmiş ki, içine…

Ne kadar ünlü olursa olsun, kendi kendine yaşardi insan.