Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Ne çaldığınız değil nasıl çaldığınız önemlidir. Bahsettiğimiz arabeskmiş, popmuş, türküymüş falan bunların özünde anlattığı şeyler aynı insanların aynı duyguları. Sadece onları çalma ve icra etme biçimleri farklı.

Şarkılar, duyguları ifade etmenin en kolay yoludur. Kimseyi incitmezler. İstemeyen üstüne alınmaz.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Müzik her şeyi ifade ediyor, hiçbir şey ifade etmiyor.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Zannetme ki şöyle böyle bir söz /
Gel sen dahi söyle böyle bir söz.

Üzüldüğümüz için gözyaşı dökmeyiz. Gözyaşı döktüğümüz için üzülürüz.

Müzik, söylenemeyen ve hakkında sessiz kalmanın imkânsız olduğu şeyleri ifade eder.

Müzik duygunun kısaltılmış halidir.

Hakiki şiir daha anlaşılmadan iletilir.

Şimdi şizofreni kelimesinin köken olarak ilk anlamını verebiliriz; kalbi kırık.

Hazır gözyaşları acının değil, ihanetin göstergesidir.

Düşünceler ve duygular, istemli veya istemsiz bir şekilde meydana gelir ve onları sözcükler aracılığıyla ifade ederiz.

Bence müzik demek; duygu halleri yaratmak, içeriklere anlam yüklemektir.

İnsanlar, bilgi peşinde koşarlar ama farkına varmazlar, bilgelik de ifade edilmeyi bekler.

Müzik duygunun kısaltılmış halidir.

Hislerin renkleri vardı, kelimelerin yüzleri.

Yüreği yanmayanın, gözü yaşarmaz.

Bazen cümleler başlar sonra biter, arası uzun bir boşluk…