Hep aynı şeyi, aynı değişmesi imkansız şey, her zaman...Seneler geçer, seneler birbiri üstüne yığılır, gençler ihtiyar olur, ihtiyarlar ölür, ve insanlar eker, ayirik kökler, bağ budar, kükürt saçar, mahsul kaldırır ve bağ bozar...Daha sonra? Daima ayını şey!!!

Yalanlara radar olsan neye yarar? Zararın dönüşü kârın el mi sallar? Batan güneş yine doğar.

Dostumundu teklif, düşmanındı ısrar. Acabâ nereye kadar sürer bu tekrarlar.

Zorla güldü âmâlar, ağlamak mı ayıp?

Ne kadar güler ise düşman, o kadar ağlatır seni.

Kemal Sunal öyle bir değerdir ki benim gözümde; anası ağlatılan bir milleti güldürmeyi başarmıştır. Bu milletin Kemal Sunal’a bir vefa borcu var.

Bütün her şeyin orijini doğadan gelir ve tekrar doğaya döner.

Hayat dünyadan gelir ve hayat dünyaya geri döner.

Birlikte gülündü mü insan rahatlıyordu. Neden insanlar durup gülmüyorlardı?

Böyle içten yalnız çocuklar gülebilir. Bir de deliler.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Mutlu olduğumuz için gülmeyiz. güldüğümüz için mutluyuzdur.

Saatler zamanı öldürür. Küçük çarklar tıkırdadıkça zaman ölür, sadece saat durduğunda hayata geri döner.

Bir soğan insanları ağlatabilir ama asla insanları güldüren bir sebze olmadı.

Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.

Gülmek için mutlu olmayı beklemeyin belki de gülmeden ölürsünüz.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Gülmek iki insan arasındaki en yakın mesafedir.

Yolculuğun sona ermesi iyidir, ama sonunda önemli olan yolculuktur.

Hiçbir şey söylemiyor, ama elinde öğlen yemeği için getirdiği bir tabak var. Masanın üzerine bırakıp gidiyor. Kilitliyor. Yeniden sessizlik.