Yaşamak güzeldir, Ölümse yokluk.

Unutulmaması gereken, hayatın her evresinin kendine özgü güzellikleri olduğudur, oysa öldüğünüz zaman elektrik düğmesini bulmak zordur.

Sadece bedenleri, şekilleri, görüntüleri sevenlere ne yazık! Ölüm her şeyi yok edecek. Ruhları sevmeyi deneyin.

Bana düşen bütün görevleri yerine getirdim, ölüme de hazırım.

Huzurla ölmek istiyorsanız sevmeyiniz.

Aşk bir çiçeğe benzer; en güzeli bile ölür.

Saf iffet zihinlerimize güzellik, bedenlerimize zarafet ve arzularımıza barıştır.

Ölüm sadece daha büyük çaplı bir yurt dışı seyahatidir.

Yaşantınızın her alanında kusursuzluk arayışınızı bıraktıkça, yaşamın kendi içindeki kusursuzluğu keşfedeceksiniz.

Bir insan kendi ölümü ile değil, kendisini sevmiş, yahut sadece tanımış en son insanın da toprağa düşmesiyle ölür.

İçimde mis kokulu kızıl bir gül gibi duruyor zaman.

Ancak ağabeyi kendinden evvel ölürse, ağabeyinin kendinden evvel toprağa verildiğini öğrenirse belki de biraz sükûn bulacak, kendisi iyi kötü yaşarken toprakta toprak olmuş bir ölüyü artık belki de pek kıskanmayacaktı...

Ölmek, öldürmek... Ölmenin ıstırabı varsa bile bu ıstırap ancak bir lahza sürer, sonra ölü yokluğun büyük huzuruna erişirdi. Halit'in bedbaht olması ve sürünmesi için gittiği yerde vurulmasını değil vurmasını, katil olmasını istemek daha doğru idi.

Güldüm ve yıldızları izledim. Yaşamak güzeldi.

Ben hayatın hakkını vererek yaşadım. Gözlerimi kapatırken gönlüm rahat olacak. Bu rahatlığı olmayanlar düşünsün. Ben ölümden korkmuyorum.

Gözlerimi kapatırken gönlüm rahat olacak duanızı istemiyorum.

Ölüm mesafeyi arttırır ve hafızayı köreltir.

Aynı yalınlıkla ölmek isterim... Kırda bir çiçek gibi, Sakin ve gösterişsiz...

Son yaklaştıkça, anımsanan birtakım imgeler kalmaz artık yalnızca sözcükler kalır.

İnsan, ölülerle konuşurken, ölü olduğunu unutuyor.