Melankoli, bir kış gecesindeki seslerdi.

Böyle gecenin hayır umulur mu seherinde?

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

Çoğunlukla hayatın karanlık tarafındayım. Düşüncelerim söz konusuysa gotik olduğunu söyleyebilirim. Hüzünlü ve karamsarım.

Nihayet yağmur başladı. Bu sabah artık, yağmuru neden bu kadar çok sevdiğimi anladım. Ağlayan bir yüreğe benzediği için…

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Yağmur bile marazi bir küskünlükle yağıyordu şehrin üstüne...

Her zaman melankoliden özgür değildim; ama melankolinin bile çekiciliği vardı.

Geceler, katran karası geceler Ellerim tütün kokar gecelerde... Geceler katran karası geceler Ellerim tütün kokar gecelerde Geceler olmaz olası geceler Açılır yelkenleri yalnızlığın Vurur dalga sesleri, yüreğimde …

Her şey beni üzüyor, üzmek için birleşmiş!

Bir ambar dolusu hüzünle dönüyorsun gittiğin yerlerden...

Gene kafamda bir sürü eksiler, artılar. İçimde gecelerin kahrı. Yalnız ben ağlarım, ağlamaz martılar...

Bu kahrolasıca gecenin beyni paslanmış.

Karanlık çökünce bütün yorgunluklar gibi bütün umutlar da birbirine benziyor nedense.

Ben seni unutmam, sen beni güzel hatırla...

Göklerde, umutsuzluklarla sızlanan soluklar vardır. Gece, loşluğunun içinde kefenler getirerek ta yükseklerden iner.

Hüzünlü insanlığımızın, bazen en mantıklı bakışla bile cehennem gibi göründüğü anlar vardır.

Bir gece evden atılmış bir çocuk sanki

Anne, sen hüznümü kapıya kadar geçir bu gece.

Sabah yumruk konuşur, gecelerimde silahın notaları.