Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Birlikte gülündü mü insan rahatlıyordu. Neden insanlar durup gülmüyorlardı?

İçimi yalayıp geçen hüzün geride mutlu düşler bırakıyor sevgili.

Hüznün sayısız tonu, birçok yüzü vardır; çiçekler, kuşlar, rüzgârlar gibi. Ben, bazı yakın arkadaşlarım aracılığıyla hüznü, sevgiyi ve kederi anlatmaya çalıştım; her ne kadar bazıları tarafından anlaşılmaz ve inanılmaz bulunsa da.

Mutlu olduğumuz için gülmeyiz. güldüğümüz için mutluyuzdur.

Gülmek için mutlu olmayı beklemeyin belki de gülmeden ölürsünüz.

Gelir gibi yapıp köşeden 'U' dönüşü yapıyor mutluluk. Bir türlü mutlu olamadık bizde, ama hala U/mutluyuz.

Mutlu insandan iyi şarkı çıkmaz.

Keder doğuran hazdan kaç.

Fakat mutluluklar hiçbir zaman yaşamın büyük kısmını dolduracak kadar çoğalıp devam ettirilemez...

Düşünmeye başlayalı beri bir gün sarhoş olmadan gülmedik ki.

Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Üzgün insan çevresindekileri mutlu etmek için elinden geleni yapan insandır. Çünkü kendisi kıymetsiz olmanın nasıl bir duygu olduğunu bilir ve başka insanlar da bunu yaşasın istemez.

Aslında sorarsanız, ben güldürdüm, siz güldünüz sonra ben ağladım siz yine güldünüz.

Ağlamak değil gülmek için sebepler arayın.

Dünya can çekişen yüreğin telleri üzerinde gidip gelirken, kederin müziğini çalar.

Gülmek, dünyanın en uygarlaşmış müziğidir.

Gülmek içsel bir koşudur.