Yapayalnız bir insan, o kadar kolay gülemez.

Zorla güldü âmâlar, ağlamak mı ayıp?

Ne kadar güler ise düşman, o kadar ağlatır seni.

Dalgalar her gün bir başka kıyıya atar beni, Duyarım yosunların benim için ağladıklarını.

Böyle içten yalnız çocuklar gülebilir. Bir de deliler.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Seniha kendisinin de bu kirli aydınlığın altında bu eşya ile beraber küflendiğini hissetti. Ayağa kalktı, alnını cama dayadı ve dışarıya baktı. Ağaçlar soyulmuş, havuz, dökülmüş yaprak tabakaları altında görülmez olmuştu. Sonbahar denilen mevsim ne hazin bir mevsimmiş! Bu, adeta yazın çürüyüşü, parça parça çürüyüp dökülüşü gibi bir şeydi.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

Dertleşecek bir kedim bile yoktu.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Kayıp bir bavul gibiyim, havaalanında, Ya da boş bir yüzme havuzu, sonbaharda.

Ağlamak gülmenin kardeşidir. Ağlamayan gülemez ki.

Bir yorgan misali örtündüm yalnızlığı, bu yıl da aşk buraya hiç uğramadı.

Düşünmeye başlayalı beri bir gün sarhoş olmadan gülmedik ki.

İçimde muhakkak bir yer paramparça olmuştu ki, ağlayamıyordum.

Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim.

Gözler dolmak içindir.

‘En kötü şeyin hayatı yalnız bitirmek olduğunu düşünürdüm ! Hayır ! En kötü şey; seni yalnız hissettiren insanlarla bitirmek!

Burnunu çeke çeke ağlamak, Belki biraz çocukça. Ağlamak, hüngür hüngür ağlamak, İçini çeke çeke, İnsanca.