Ağlamak istedim ama insan ağlamak isteyince tek bir damla gözyaşı bile dökülmez.

Dünyada gülmeyecek, gülme lezzeti tatmayacak olunca; ağlamanın en tatlısı, en lezzetlisi anneyle çocuklarının gözyaşlarını birbirine karıştıranıdır sanırım.

İnsan bir mendille gezmeli hayatı, ne zaman ağlayacağı bilinmez ki.

Aslında hüzün hakikaten dünyanın neresinde, her insanda, daha az ya da daha çok diyebilir miyiz, her ırktan, her gelenekten, her dinden insanın hücrelerinde olan bir şey bu, tersini düşünemiyorum.

İçimde muhakkak bir yer paramparça olmuştu ki, ağlayamıyordum.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Dünyada bana hiçbir şey, tabiattan melül bir insanın zorla gülmeye çalışması kadar acı gelmemiştir.

Aslında sorarsanız, ben güldürdüm, siz güldünüz sonra ben ağladım siz yine güldünüz.

Her insanın aynalara göstermediği bir yüzü ve kimseye söylemediği bir hüznü vardır.

Burnunu çeke çeke ağlamak, Belki biraz çocukça. Ağlamak, hüngür hüngür ağlamak, İçini çeke çeke, İnsanca.

İnsan yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, hep birinin gönlümüzden kopup ayrılması bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!

İnsan, tebessümle gözyaşı arasında gidip gelen bir sarkaçtır.

Dünyanın en kötü manzarasıdır, bir anneyi ağlarken görmek.

Ben o sakladığın gözyaşını gördüğüm için seni anlıyorum.

Ağlayabilirdim, ama neye yarardı?

İnsanın gerçek özgürlüğü buydu: İstediği kadar ağlayabilmek. Belki bir de, istediği şeye ağlayabilmek...

İnsan, tebessümle gözyaşı arasında gidip gelen bir sarkaçtır.

Yalnızca insan çıplak olarak dünyaya fırlatıldığı günde ağlar ve inler. Hiçbir canlı ondan çok gözyaşına boğulmaz… Hem de yaşamın henüz başlangıcında. O ünlü ilk gülümseme ise her çocukta en erken 40 günden sonra görülür.

Hoş yaraşır âşıka gözü yaşı / Kim ki âşıksa gözünden biline

Mutluluğun hakkını göz yaşlarıyla vermek gerekir.