Kızmasını bilmeyen insan iyi olmayı da bilemez.

Kin, insana akıllı işler yaptırıyor.(Ulucanlar Merkez Cezaevi, 28 Temmuz '88)

Bana öyle geliyor ki, fakir olduğunu bilen, bunu da söyleyen bir insanda, özel bir duygu, böbürlenme gibi bir şey vardır.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

Son kadeh içilmiş, Son söz edilmişti. bir düşünce sardı hepsini.. Bir hatıra, Bir hırs, Bir kıskançlık, Bir yanıltı, Bir kardeşlik, Bir yanlışlık, Bir kin, Bir ümid, Bir şey.. İnsana ait.

İnsan kendinden de kaçamazdı ya. Yerini değiştirirsin, duygularını değiştiremezsin.

Acının fazlası güldürür, neşenin fazlası ağlatır.

İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

Kıskançlık, insanı alçaltan ve küçülten bir duygudur.

İnsan tam olarak kendine güvendiğinde sıkıntı yok olduğu kadar zevk de yok olur.

Her duygunun kendi düşüncesi vardır, buradan her düşüncenin de bir duygusu olacağı fikrini çıkarmayın ama, duygusuz çok düşünce vardır dünyada!

En köklü mutluluğu derin bir üzüntü duyabilme gücü olanlar yaşar.

Elleri kenetli insanlar ya ölümsüzlük hissi ya hayal kırıklığı yaşarlar.

İnsan sevince aptallaşır.

Bir insanın hayatını kırabilecek en önemli şey, muazzam bir haksızlığa uğramışlık duygusudur.

Kalbini bozmayan, bozar aklını.

Tiyatrolar hiçbir zaman ölmez. Malzemesi insan olan bir sanat dalı nasıl ölebilir. Duygu toplumdan uzaklaştığı zaman toplumun üretebilecekleri alan kalmaz.

Eğer bir insan, duygularınıza tanımsa onu bırakmayın.

İnsanlar hiçbir vakit ıstırap çektikleri zamandaki kadar güzel olmuyorlar.