İnsanın mutluluğu için zihinsel olarak kendisine inançlı olması zorunludur. İnançsızlık inanmayı ya da inanmamayı kapsamaz. İnançsızlık kişinin neye inanmadığına yönelik inancını ortaya koymasıdır.

Paltosunun içindeki rahatlığı bedeninin içinde bulamayanlara biz huysuz, huzursuz diyoruz.

İnsan tam olarak kendine güvendiğinde sıkıntı yok olduğu kadar zevk de yok olur.

Histeri çok beden kullanır belki ama, aslı bedenden öncedir.

Haz içinde kalmak değil genel bir tatmin içinde olmak önemlidir.

Herkesin bir mutsuzluk ve ona eşdeğer bir mutluluk kapasitesi vardır.

En köklü mutluluğu derin bir üzüntü duyabilme gücü olanlar yaşar.

Aşırı doyum kendini engellemektir.

Üzüntü getiren zevklerden uzak durun.

Kafa hala sağlamken, bedenin insanı bırakıp gitmesi korkunç bir şey.

Zevklerin binlercesi bir acıyı telafi edemez.

Büyük bir zihin çift cinsiyyetlidir.

Düşüncelerinizin zincirlerinden kurtulun, bedenlerinizin zincirlerini kırın.

Lüzumsuz şeylerden hiçbirine ihtiyaç duymamak, gerekli olan hiçbir şeyden ise yoksun olmamak ne güzeldir.

Zevklerimizin biraz acıdan, ekşilerimizden, biraz tatlılıktan hoşlanmadığı bir yaşam saatimiz yok.

Sizi tatlı kılacak kadar mutluluğunuz olsun, güçlü kılacak kadar acınız ve sizi kullanmalarına fırsat vermeyecek kadar umudunuz.

Sahip olduğunuz güçlere akılcı bir şekilde ve mütevazilikle güvenmezseniz, ne başarılı ne de mutlu olursunuz.

Bu durumda bazı basit içtenlik simgeleri uygun olur. Bir mantra'nın tekrarı veya bir resme sabit bakış onların beden ve zihinlerini daha derin ve daha doğrudan araştırmaya hazırlayacaktır. Her şeyden önce içtenlik kaçınılmaz ve gerekli bir unsurdur.

İnsanın tek başına tattığı mutluluk pek can sıkıcı ve yavandır. Ancak biriyle paylaştığımız zaman bir şeyden zevk alabiliriz.

Çocuk, çalışarak bağımsızlığını arar; beden ve zihin bağımsızlığı.