Pek az süren büyük zevkleri, büyük lezzetleri, daha büyük acılar izliyor.

Hayat, ölene kadar hissedilen zevklerden, çekilen acılar çıkarıldığı zaman geriye kalandır.

Bu hayatta doğru düzgün yaşamanın yolu, zevkin de acının da nimetlerinden yararlanmaktan geçer.

İnsana ölüm kadar acı da gereklidir.

Toprak acı, güneş tatlı olanı verir.

Zevklerin binlercesi bir acıyı telafi edemez.

Sevincin kapıları, acıların anahtarlarıyla açılır.

Acı hakkında onun zıddının öğrettiklerini bilirim, tıpkı ölüm hakkında sahip olduğum azıcık bilgiyi hayattan edinmem gibi.

İnsan, hayatındaki her büyük olay karşısında bakirdir. Acımla nasıl başa çıkacağımı bilmemekten korkuyorum.

Zevkin kaynaklarında öyle bir acılık var ki, çiçekler arasında bile olsa boğazımızı yakar.

Dinlenme çalışmanın durmasıdır. Dolayısıyla yorğunluğu bilmeyenler dinlenmenin zevkini bilmez, hatta tadını bile alamazlar.

Zevk zaman zaman gelen bir ziyaretçidir; ama ağrı gaddarca bize sarılır kalır.

Kendimden biliyorum, sizi de ağlatırlar bir gün, nasibi acılardan alırsınız...

Kendimden biliyorum. Sizi de ağlatırlar bir gün.

Zevk son derece hoş bir acıdan başka bir şey değildir.

Acı, insanın hayat tarlasında biçtiği buğdaylardan pişirdiği ekmektir. Dolayısıyla sabah kahvaltısı kadar kaçınılmazdır.

Acılar ve sevinçler, birbirine komşu.

Neşenin ne olduğu, esasen yalnızca çok acı çekenler tarafından bilinir. Diğerleri sadece zevki bilir, ki bu hiçbir şekilde benzer değildir.

Hayatın zevkini çıkarırken yavaş, ama çalışırken çabuk olun. Çünkü insan iş bitince sevinir, zevkler bitince ise üzülür.

Hayata ‘evet’ deme aynı zamanda acıya, işkenceye, eksikliklere, açlıklara, ölüme de ‘evet’ demektir.