Her şey için zaman vardır.

Günün ne kadar muhteşem olduğunu görmek için akşama kadar beklemek gerekiyor.

İlk zamanlarda insanın gönül şenliği, mutluluğu sayılan bir şey, sonradan acı bir tasa, bir ağrı yığını oluyor...

Bakarsın en acı gün, Yarın olur bir dün. Tanrı böyle istemiş, Kullarım gülsün demiş.

Zaman insanla oynamayı seven, hem zalim hem de merhametli bir tanrıdır. Ona karşı çıkamazsın, yapman gereken beklemek.

İnanmasan da geçer sayılı zaman, nöbet vaktin dolacak aslan. Sabrın tadı ki acı da olsa tatlıdır ya meyvan.

Geçti geçmez dediğimiz zaman, kuşları unuttuk...

Herkesi mutlu edemezsin, çünkü pizza değilsin.

Vakt-ı şâdî de gelir mevsim-i mihnet de geçer.

Allah âşıkları, sabrı gülbeşeker gibi tatlı tatlı emer, hazmeder. Ve bilirler ki, gökteki ayın hilalden dolunaya varması için zaman gerekir.

Öyle çabuk geçiyor ki günler. Hele sen de bir bak hayatına. Daha dün doğmuşuz sanki. Yeni okula başlamışız, Yeni sevmişiz. Öyle çabuk geçiyor ki günler. Hele sen de bir bak hayatına. Yarın bitecek sanki her şey. Yarın ölecek gibiyiz. Daha doymamışız yaşamasına. Günlerimiz dün bir, bugün iki. Sakın bir şey bırakma yarına. Yarın yok ki.

Zaman içinde hiç kimse “aynı kişi“ olamaz.

İnsan bir şey yapmaya hep geç kalırdı.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Zaman içine atıldığımız şiddetli ve değişmez bir debisi olan azgın bir nehirdir ve kaybolmak mutlaktır bir yerinde zamanın. İşte ölüm diye bildiğimiz şey de bundan başka bir şey değildir.

Hayatımın çoğunu mutlu bir şekilde başkalarının gerçekleştirmesi için planlar yaparak geçirdim.

Eğer birinin hayatını daha iyi yapmıyorsan, zamanını harcıyorsun demektir!

Bilge birinin dediği gibi hayat çok kısa ve öğrenecek de çok şey var.

Ne yazık ki, birisi tecrübe kazandıkça, gençliğini kaybediyor.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.