Felsefede önemli olan hedefe ulaşmak değil, bu arada ulaşılan şeylerdir.

Kendimi bulmak için önce kendimi kaybetmeyi çok seviyorum.

Yolculuğun sona ermesi iyidir, ama sonunda önemli olan yolculuktur.

Felsefe yüksek bir dağ yoludur... ıssız bir yoldur ve yukarı çıktıkça daha da ıssızlaşır. Bu yolu her kim izlerse hiç korkmamalı, her şeyi geride bırakmalı ve kış karında güvenle ilerlemelidir... Kısa süre içinde altındaki dünyayı görür; kumsalları ve bataklıkları gözünün önünden kaybolur, düzgün olmayan noktaları düzelir, yırtıcı sesleri artık kulağına ulaşmaz. Ve yuvarlaklığını da görür. Kendisi her zaman saf ve serin dağ havasındadır ve güneşi görür, oysa aşağıdaki herkes gecenin karanlığıyla kuşatılmıştır.

Hayat dediğin uzun bir yorulma sürecidir.

Varlığımı tanımlamak adına yeni sıfatlar yaratabilmeliyim.

Rab’la arana giren şifreyi çöz.

Mutluluk bir yolculuktur, istikamet değil.

Yolculuk etmek bazen varmaktan daha iyidir.

Umutla yolculuk etmek, gidilecek yere varmaktan çok daha güzeldir.

Bir yere varmak için değil, yol almak için dolaşıyorum.

Mutluluk bir varış noktası değildir. Mutluluk yolculuğun kendisidir.

Umarım amacıma çok çabuk ulaşmam; çünkü amaca ulaşmak kadar eleştirel bir şey yoktur.

Aramak, aranmanın kapısıdır.

Mutluluk kolay değil: İçimizde bulmak çok zor, başka yerde bulmaksa imkânsız.

Herkes mutluluktan bahseder ama pek az kimse bilir onu.

Bizler kendimiz bilgeler değiliz ama bilge olmayı istiyoruz. Bizler bilgeliği arıyoruz, bilgi-peşindeyiz.

İyi bir gezginin amacı bir yere varmak değildir.

Bir insan kendini arıyorsa, kaybettiği yere bakmalıdır. Acaba hiç tanımış mıdır kendisini?

Mutluluk arayanlar bunu özlüyorlar ve bunu tartışanlar, eksikler.