Yalnız açığa çıkan ışığı görebiliyorsan, Yalnız söylenen sesi duyabiliyorsan, Ne görebiliyorsun, Ne duyabiliyorsun.

Açıkça görmek lazım. Her bakan göremez, görmek için bakmak lazım.

Önemli olan görünen şey değildir, insanla ilintili bir şeyin iyice görülmesidir, hem ne olursa olsun.

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.

Görülmesi en güç olan şey gözümüzün önünde duran şeydir.

Gözler sadece zihnin algılamaya hazır olduğu şeyleri görür.

Bir seyi ANLAMAKLA bir şeyi GORMEK farklı şeylerdi.

Bu gözün tek kusuru, gerektiğinden fazla görüyor olması.

Bakarlar, görmezler; duydukları halde işitmezler, ve onlar, anlamazlar.

İnsan duygularla algılar ancak bilinçle yorumlar. Bilince bilgiyi getiren de duyulardır. Fakat bakan gözdür, görense bilincin kendisidir. Baktığı şeyi anlayabilmesi için beynin kendisinde onunla ilgili bir bilgi mevcut olmalıdır. Aksi halde baktığına anlam yükleyemez. İnsan maalesef bu yüzden baktığı her şeyi göremez.

Sıkça bir şeyi yüz kez, bin kez görüyorsun, ilk kez gerçekten görene kadar.

Müzik her şeyi ifade ediyor, hiçbir şey ifade etmiyor.

Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Her şeyi birden görmeye kalkarsak hiçbir şey göremeyiz.

Güzellik bir bütünün sonucudur. Bunun için kolay görülmez, kolay varılmaz, kolay anlaşılmaz.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Diyorum ki kişinin doğum tarihi pek önemli değil aslında, dünyaya gözlerini açmak daha önemli.

Hiçbir iyi kitap, gerçek yüzünü birdenbire göstermez.

Kimin hakikati azsa onun yavanlığı fazladır.

İnsan karşı koymaya yetecek güç bulmadan saldırganı algılamaz.