Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.

Görülmesi en güç olan şey gözümüzün önünde duran şeydir.

Gözler sadece zihnin algılamaya hazır olduğu şeyleri görür.

Bir seyi ANLAMAKLA bir şeyi GORMEK farklı şeylerdi.

Yalnız açığa çıkan ışığı görebiliyorsan, Yalnız söylenen sesi duyabiliyorsan, Ne görebiliyorsun, Ne duyabiliyorsun.

Bu gözün tek kusuru, gerektiğinden fazla görüyor olması.

Sıkça bir şeyi yüz kez, bin kez görüyorsun, ilk kez gerçekten görene kadar.

Açıkça görmek lazım. Her bakan göremez, görmek için bakmak lazım.

Sizi bilmem; ama ben dünyada en çok cehaletten korkarım. Çünkü cehalet kendi bildiğinin dışında bir bilgi ve düzey olduğunu fark etmeyen bir kör karanlıktır. Zehirli tutkular ve fanatik öfkeler üretir. En kötü yanı da, cahilin, cahil olduğunu bilmemesidir.

Bilebileceğimiz bir şey varsa o da hiçbir şey bilmediğimizdir ve az bilgi tehlikeli bir şeydir.

Her şeyi birden görmeye kalkarsak hiçbir şey göremeyiz.

Cehaleti bilmek, bilgi için büyük bir adımdır.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Eğer bir nesil cehaletin mutluluk olduğunu sanarak yetişirse, bir sonraki nesil cehaletini bile fark edemeyecektir. Çünkü bilginin ne olduğunu bilmeyecektir.

Bize bol bol ziya kucakla getir; düşmek, etrafı görmemektendir.

Şiddet algılaması güç olanlar içindir, bağırmanın işitmeyenler için olması gibi.

İnsan karşı koymaya yetecek güç bulmadan saldırganı algılamaz.

Kendi cahilliğini okuyabilmek öyle sanıldığı gibi kolay değildir.

İnsanın bildiği arttıkça, bilgisizliği azalmaz.