Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Gülmek için mutlu olmayı beklemeyin belki de gülmeden ölürsünüz.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

Bir sona geldiğin için ağlama, onu yaşadığın için gülümse.

İnsanoğlu kusursuz mutluluk için doğmuyor!

Özgürlük ve mutluluk için şart koşarsanız ulaşamazsınız.

Mutluluk tıpkı bir kelebek gibidir; ne kadar kovalarsan, o kadar sakınır senden. Fakat dikkatini başka şeylere çevirdiğinde, nazikçe gelip omzuna konacaktır.

Hayattan yakınanlar, ondan olmayacak şeyler isteyenlerdir.

Daha iyisini tanımayan ve kıyaslama yapamayan bir insanın kendi yaşama şekliyle yetinip memnun olması olağandır.

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı. Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu dünyanın şahidi olmaktı.

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

İçimi yalayıp geçen hüzün geride mutlu düşler bırakıyor sevgili.

Sakin bir hayatın sunduğu ne tatlı bir zevk.

Mutluluk işin içindedir.

Olağanüstü işlerin her zaman olağanüstü sonuçlar çıkarması gerekmez.

Öbür dünyalarla uğraşmak aramızdaki kötülükleri düzeltmez, bu dünyaya odaklanmak bize yardımcı olabilir.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.