Toplum olarak çift karakterliyiz. Bir tarafımız üzgün ve ağlamak istiyor, diğer tarafımız ise eğlenmek.

Gücünün yettiği kadar savaş duygularınla.

Mutluyken söz, üzgünsen cevap, öfkeliysen karar verme.

Tanıdıklarım, hüzün kadar neşeli biri olduğumu bilir. İkisini bir arada severim.

Kinimiz büyüdükçe, kin beslediğimiz kimseden daha küçülürüz.

Basit kişiler mutluluk ile övünür, felaketle de yere serilir.

İnatçıyız.

İyi ağaç kötü meyve, kötü ağaç da iyi meyve vermez. Her ağaç meyvesinden tanınır. Dikenli bitkilerden incir toplanmaz, çalılardan üzüm devşirilmez. İyi insan yüreğindeki iyilik hazinesinden iyilik, kötü insan içindeki kötülük hazinesinden kötülük çıkarır. İnsanın ağzı, yüreğinden taşanı söyler.

Bir kere başlarsan söylemeye yalan, onu bırakmaz ve yalanlar söylemeye kolay alışırsın.

Bütün hislerimizi yumruk kadar kalbimize sığdırıyoruz.

Birçok kişi ondaki bu sertlikten hoşlanmaz, eleştirir, bunda bir gurur, bir duygusuzluk görürler; amam onun gibi insanların sıradan insanlar için kullanılan ölçülere göre değerlendirilmesi doğru olmaz, değil mi?

Kadın olsun da, kurnazca davranmasın!

Kayahan da yumuşak, omurgasız değil; köşeli, kararlı ve sert şeyleri daha çok sever. Daha net şeyleri sever. Sonra baktım ki benim çocukluğumdan beri dinlediğim müziklerin de çok büyük bölümü o tarz müzikler.

Bir ömür geçirdiğinde tamamının altına imzanı atmalısın.

Yükün dürüstlükse, gücün düşer belki, fakat başın hiç düşmez.

İnsanlar maşuk aramıyor, bencil duygularına köle arıyor. Köle buluyor ama aşkı bulamıyor...

Savaşa karşıyım ama haksızlığa karşı savaşmak karakterimdir.

Damla biraz daha küçük veya büyük olamayacağı gibi ben de biraz daha şöyle biraz daha böyle olamam.

Roman bir empati kurabilme, yazdığınız karakterleri anlayabilme sanatıdır. Onları tanıyacak, hatta özdeşleşeceksiniz ki anlattığınız zaman yerine otursun.

Zer-dûz palan ursan eşek yine eşektir.