Kimlik kazanmak, değişimin göbeğinde değişmeden kalma becerisi edinmektir.

Kendimi kendim yapan şeylerden vazgeçtim, mesela dudak kalemi kullanmıyorum artık.

İnsan kendi içinde kesinlikle bir bütün değildir, homojen değildir; içinde ne var ne yok karışır, bir an bir insandır bir an sonra başka bir insan.

Kişi, insan olarak onurunu korumasını bildiği zaman, başkalarını da kendisine saygı duymak zorunda bırakır. Bu yalnızca özel yaşamda değil, politik yaşamda da geçerlidir.

İnsanın en miskini sıkıyı görünce düldül oluyor Yarabbi!

Ben, insanın, diğer yüzünü görünce ilkini hatırlamam.

Ben benliğimle ortamımın toplamıyım.

Bir devrim çağı yaşadığımızı söylüyoruz, o devrimi içimizde de yapmalıyız, duygularımız da bir devrim geçirmeli.

Hiçbir şey, vicdanını harekete geçiren bir bireyden daha güçlü olamaz, böylece ortak vicdanı hayata geçirmeye yardımcı olur.

Annem bana hep derdi ki benliğini doğada ara. Mesela; bir ağaca bak, her mevsim değiştiği için büyüyor. İnsanda öyle, sen her zaman aynıysan büyüyemezsin.

Gerçek zenginlik neye sahip olduğumla değil ne olduğumla ilgilidir.

İnsan kendi yapısına karşı hiçbir şey yapamaz.

Hiçbir şey, önünde, kendimi alçaltmamı gerektirecek bir yücelikte değildir!

Değişikliğin sizinle başladığını görmenizi sağlayın.

Fazla duygusalım ve fazla hiddetli olma gibi bir zaafım var. Zihnimi sakinleştiremiyorum ve sebat etmekte zorlanıyorum. Değişmek de benim için zor. Aslında benim için en üzücü olan durum bu.

Erkekler değişmez. Kendilerinin maskesini düşürürler.

Her an ölüyorum ben ve hiçbir anıya sahip olmadan yeniden doğuyorum.

Ancak kendinde devrim yapabilen devrimci olabilir.

Giderek, her şeyden vazgeçe vazgeçe, sanki bir başkası oldum.

Düne geri dönemem, çünkü o zaman bir başkasıydım ben.