Yeryüzünde bütün ıstıraplar aza kanaat etmemekten doğar.

Cennet (var) olduğum yerdir.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Bütün zenginliğin bir avuç açgözlü insanın elinde bulunduğu ve çoğunluğun sefalet içinde yaşadığı bir toplumda kimse mutlu olamaz.

Mutluluğa ulaşmadaki anahtar faktör hoşnutluk duygusudur.

Ayakkabısı varsa zengindir, kolu bacağı varsa sağlıklıdır derim ve sokağa baktığımda gülen insanlar varsa dünya iyiye gidiyor derim

Azla yetinmek bütün bilgeliklerin hocasıdır ve bizim için en güzel düşünceleri yaratır.

İnsanlar tanıdım, olayları hep iyi tarafından okumaya meyilli; insanlar tanıdım, olayları hep bir sonmuş gibi yorumlayan. Belki de mutluluk geni diye bir şey var ve bazı insanlar da onunla doğuyorlar.

Mutluluk insanın sevdiği işi yapması değil yaptığı işi sevmesidir.

Aç gözlü olmayın. “Allah'ıma şükür” demesini bilin.

Kendi dışımızdaki hiçbir şey bizi asla mutlu edemez, çünkü mutluluk içten dışa bir deneyimdir.

Sevinç şeylerin içinde değildir; içimizdedir.

İnsanca hatalar yaptığınız zamanlarda bile bakış açınız doğru kalabiliyor ve kendinizi hala sevebiliyorsanız, daha mutlu bir yaşama epey yaklaşmışsnız, demektir.

Çok az şeye sahip olan insan değil, çok şeyin özlemini çeken insan fakirdir.

Yoksulluk pek çok şeyin olmayışıdır ama açgözlülük hiçbir şeyin olmayışıdır.

İnsan olabildiğince az şeyle yetinmeye alışmak zorunda. Ne kadar az şey istersen o kadar azla yetinebilirsin.

İyi insanlar nereye giderse cennet orası olur...

Mutlu bir son istiyorsanız önemli olan öyküyü nerede bitireceğinizdir.

Herkes mutlu bir son ister, ama bu hikâyeyi nerede kestiğinize bağlı.

Sen elde edemediklerinden dolayı kendi hayatından nefret ederken, birisi senin hayatına sahip olmak istiyor.