Öfke kendine acır.

Değişim korkusunun ve fiziksel acının hissedildiği yer aynı. Sosyal ya da duygusal acı aynen fiziksel acı gibi gerçek ve yoğun hissediliyor.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Ağlamak, öfke, delice nefret, doruklarda aşk, doyumsuz sevinç, kahreden keder, kısaca hayat ve nefesindir.

Sevincin kapıları, acıların anahtarlarıyla açılır.

Kadın, gözyaşlarını saklamak için şişeler üretmiş tek canlıdır.

AcıIar; yaşanan oIayIarIa değiI, kişinin verdiği tepkiIerIe iIgiIidir.

Aşk ve acı kardeştirler, bırakın onu düşünmeyi...

Eğer bir dış etken sizi üzerse, duyduğunuz acı o şeyin kendisinden değil, sizin ona verdiğiniz değerden geliyordur, onu da her an ortadan kaldırma gücünüz vardır.

Öfke buz gibidir, havalar ısınır ısınmaz hemencecik erir gider!

En çok gülenler en çok acısı olanlardır.

İnsanlığın ortak değerleri zannedildiği gibi din, dil, ırk, bayrak gibi kavramlar değil, acı, keder, sevinç, aşk gibi kavramlardır.

Hasta bir bedenin içinde gizlenmiş akılsal acıları ve neşeyi anlayabilirsiniz; yüz her ikisini de yansıtır.

Hiç kimse intikama kadın kadar sevinemez.

Mutluyken söz, üzgünsen cevap, öfkeliysen karar verme.

Zevk son derece hoş bir acıdan başka bir şey değildir.

Öfke enerji veriyor. Öfkenin tam tersi, öfkenin içe döndüğü depresyondur.

Bizi tehlikelerin kucağına atan kusurların başında, öfke gelir.

Acılar ve sevinçler, birbirine komşu.