AcıIar; yaşanan oIayIarIa değiI, kişinin verdiği tepkiIerIe iIgiIidir.

Değişim korkusunun ve fiziksel acının hissedildiği yer aynı. Sosyal ya da duygusal acı aynen fiziksel acı gibi gerçek ve yoğun hissediliyor.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Gerçeklerin önemi yoktur. Önemli olan size nasıl hissettirdiğidir.

Duyguların seni aptalca davranmaya zorladığında kötü durumdasın.

Sevinç şeylerin içinde değildir; içimizdedir.

Hayatımızı hep her şeyin, insanların ve olayların istediğimiz gibi olmasını dileyerek geçiririz; böyle olmadığında da kavga eder, acı çekeriz.

Sevincin kapıları, acıların anahtarlarıyla açılır.

Kadın, gözyaşlarını saklamak için şişeler üretmiş tek canlıdır.

Hayatınızın kontrol merkezi tutumunuzdur.

Aşk ve acı kardeştirler, bırakın onu düşünmeyi...

Beğenmediğin bir şeyi değiştir. Eğer onu değiştiremiyorsan kendi tutumunu değiştir.

Her şeyin bir görüş olduğunu ve görüşünde sizin gücünüz dahilinde olduğunu düşünün. O halde istediğiniz bir zamanda görüşünüzü aradan çıkarın; tıpkı bir burnu az önce dönmüş denizci gibi sakin, dingin ve dalgasız bir körfeze ulaşırsınız.

Öfke ve üzüntü, bize, bizi öfkelendiren ya da üzen şeylerin kendilerinden çok daha fazla zarar verir.

Algılarını, isteklerini ve içgüdülerini sona erdirirsen ruhun özgürdür.

En çok gülenler en çok acısı olanlardır.

İnsanlığın ortak değerleri zannedildiği gibi din, dil, ırk, bayrak gibi kavramlar değil, acı, keder, sevinç, aşk gibi kavramlardır.

Sevgi teleskoptan bakar, kıskançlık ise mikroskoptan.

Ne olduğu değil, nasıl tepki gösterdiğimiz önemlidir.

Hasta bir bedenin içinde gizlenmiş akılsal acıları ve neşeyi anlayabilirsiniz; yüz her ikisini de yansıtır.