Hakkında konuşamayacağımız şeylerde sessiz kalmamız gerekir.

Dilimin sınırları, dünyamın sınırlarıdır.

Biz Türkçeyle felsefe yapıyoruz.

Dile karışmak, düşünceye karışmaktır.

Büyük sır şurada: Düşünce ağızda yaratılır.

Fikirler, mantık üzerlerinde işlemeden önce net olmalıdırlar.

Bir dilin, felsefe yapma sanatına elvermesi için onun yüksek derecelerde kavramlaşmış ve dil bilgisi kurallarının schématique biçimde belirlenmiş olması zorunludur. Böyle olanlar üstün medeniyet dilidirler. Öyleyse yüksek medeniyet seviyesine erişmemiş bir dilde felsefe yapılamaz.

Düşünce kendini bastırmanın amacı, dil silahıdır.

Hoşa gitmeyen bir fikrin doğru olmadığını düşünmek insanın doğasında var. Eğer bir fikir bir insanın hoşuna gitmiyorsa, o zaman o kişinin o fikir aleyhinde argümanlar bulması hiç de zor olmayacaktır.

Saf mantıksal düşünce, dünyayı anlamamız için yeterli değildir. Gerçeğe ilişkin tüm bilgiler deneyimle başlar, deneyimle biter.

Kararları değişmez.’ Ama ‘karar vermek’ esasen fikrini değiştirmek demek değil midir? Daha önce karar vermemişken şimdi bir yargıya varıyorsun.

Dil bilincini yitiren bir ulus, düşünme ve düşünce üretme yeteneğini de yitirir.

İnsan, mantıklı düşünen bir hayvandır.

Dil cesarettir: bir düşünceyi tasarlama, konuşma ve bunu doğru yapmak için.

Dili bir kelime daha fakir kılmak, bir ulusun düşüncesini bir kavramdan yoksun kılmak demektir.

Doğru düşünce olmadan doğru düşünce faaliyeti olmaz.

Yaşamın kurtuluşu sadece mantığa değil, aynı zamanda düşünce üretimine de bağlıdır.

Aklın var değil mi, diye sordu kendi kendine. Kullan o zaman!

Dil akıl tarafından yaratılmıştır ve aklı yaratır.

Düşünceler ve duygular, istemli veya istemsiz bir şekilde meydana gelir ve onları sözcükler aracılığıyla ifade ederiz.