İnsan düşünmeye başladığında artık etrafa körü körüne saldırmaz.

Doğru düşünce olmadan doğru düşünce faaliyeti olmaz.

Aklın var değil mi, diye sordu kendi kendine. Kullan o zaman!

En önemli düşüncelerimiz, duygularımızla çelişenlerdir.

Duygular düşüncelere karşıt olunca onları yenerler.

İnsan başıyla fare kafasını birbirinden ayıran tek hassa, fikir öfkesidir.

Nihayetinde, bizleri her şey karşısında bağımsız kılan tek şey aklın doğru kullanılmasıdır.

Çünkü bir kimse akla boyun eğmezlik edemez; meğer ki akıllı bir varlık olma iddiasından vazgeçsin.

Akıl her şeyde son hakim ve rehberimiz olmalıdır.

Birçok insan aklını en az şekilde kullanarak hayattan gelip geçer.

İnsan son sığınağını akılda bulacaktır.

Matematikçi, insan düşüncesinin merdiveninde en yüksek basamağa ulaştı.

Sağduyudan yoksun bir aklın karışması gibi bir kafa karışıklığı yoktur.

Kafa iyi çalışmazsa, bacaklar da iyi yürümez.

İnsanın gelişmesi, Tanrı'yı içinden çıkarıp yerine aklı koymasıdır.

Kin, insana akıllı işler yaptırıyor.(Ulucanlar Merkez Cezaevi, 28 Temmuz '88)

Coşkuyu tekrar bilime ve politikaya sokmak gerekiyor. Coşkunun ve duyarlılığın, teorik politika ve bilimin, vazgeçilmez bir öğesi olması gerektiğini söylüyorum. Çünkü coşku ve duyarlılık insan olmanın vazgeçilmez öğeleri arasında yer alıyor. Kaldı ki, coşku olmayınca aklı ne edeyim? İran şairleri böyle söylüyorlar; katılıyorum.

Aklım, kendine mezar kazabileceğin kadar derin.

İnsan öyle yaratılış ki: düşünür, taşınır, hamle yapar...

İnsan, seçmesini bilen hayvandır.