İnsan düşünmeye başladığında artık etrafa körü körüne saldırmaz.

İnsan, mantıklı düşünen bir hayvandır.

Yalnızca akıllılar, fikir sahibidirler. Geri kalanlar, fikirlerinin tutsağıdır.

Bilge bir insanın saatleri fikirleriyle uzar.

Birçok insan aklını en az şekilde kullanarak hayattan gelip geçer.

İnsan son sığınağını akılda bulacaktır.

Başkasını körü körüne takip etme fikirsiz asalak olma.

Anladık ki insan sürülebilir, hatta imha edilebilir, fakat fikir öyle değil. Fikir kafadan kafaya, devirden devire atlar geçer ve kendini gösterir.

Fikir gidince insan da kâğıt gibi cansız, manasız oluyor.

Fikirler, aklın bir ağacındaki dilediğiniz zaman koparabileceğiniz olgun yemişler gibi sarkmaz.

İnsanın gelişmesi, Tanrı'yı içinden çıkarıp yerine aklı koymasıdır.

Kin, insana akıllı işler yaptırıyor.(Ulucanlar Merkez Cezaevi, 28 Temmuz '88)

Coşkuyu tekrar bilime ve politikaya sokmak gerekiyor. Coşkunun ve duyarlılığın, teorik politika ve bilimin, vazgeçilmez bir öğesi olması gerektiğini söylüyorum. Çünkü coşku ve duyarlılık insan olmanın vazgeçilmez öğeleri arasında yer alıyor. Kaldı ki, coşku olmayınca aklı ne edeyim? İran şairleri böyle söylüyorlar; katılıyorum.

Aklım, kendine mezar kazabileceğin kadar derin.

İnsan öyle yaratılış ki: düşünür, taşınır, hamle yapar...

Mezara giden fikrin kimseye faydası yok!

İnsan, seçmesini bilen hayvandır.

Şeriât hükümleri (ve özellikle Kur'an ayetleri) arasındaki çelişkilerin yarattığı en sakıncalı sonuç, insan beyninin körlenmesi, düşünme gücünün yitirilmesi ve bu nedenle kişinin fikren gelişemez, akılcı yönde iş göremez durumlara sürüklenmesi şeklinde kendisini belli eder. Müslüman halkların 1400 yıllık bitmeyen gerilikleri, yaratıcı zekâ ve düşünme gücünden yoksunlukları, bunun en belirli kanıtıdır.

İnsan beyni değirmen taşına benzer. İçine yeni bir şeyler atmazsanız, kendi kendini öğütür durur.

Fikirlerin kanatları vardır, kimse insanlara ulaşmasını engelleyemez.