Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Düşünmek, kişinin her an gerçekten düşünüp düşünemediğini kontrol etmesinden öte bir şey değildir.

Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim.

Aslında sorarsanız, ben güldürdüm, siz güldünüz sonra ben ağladım siz yine güldünüz.

Bizim rahat bırakılmaya ihtiyacımız yok. Ara sıra bir şeylerden gerçekten rahatsız olmamız gerekiyor.

Anlamıyorsunuz! Bakıyorsunuz, ama görmüyorsunuz; düşünüyorsunuz, ama bilmiyorsunuz!

Beşer ile insan arasında önemli bir fark vardır:Aklını kullanmak!

Düşünme denen şeyin çilesini çekmeyenler sabahleyin yataktan kalkmayı kıvançla karşılar, yiyip içecek olmasına sevinir, yeterli bulur bunları, durumun başka türlü olmasını istemez.

Yapayalnız bir insan, o kadar kolay gülemez.

Düşünmek değil gülmek insanı hayvandan ayıran en önemli özellik.

İnsanlar bir şeyleri önce fark etmeden hissederler, sonra iç sıkıntı ve rahatsızlıkla fark ederler ve nihayet berrak bir zihinle düşünürler.

En çok yaşadığımız zaman, çok düşündüğümüz zamandır.

Vicdan azabı değil, bilinç azabı çekiyorum.

Zeki insanlardaki mutluluk, bildiğim en nadir şey.

Yanağımdaki gamzeden haberin yokmuş... Hiç güldüremedin ki üzümü!

Gülmek her zaman mutlu olmak için değildir. Bazen öyle gülmeler vardır ki; en büyük acıları gizlemek içindir.

Dünyanın en zor şeylerinden biri, herkesin düşünmeden söylediğini, düşünerek söylemektir.

Oysa gözlerinn, Gülemiyorsun, Dilin yorulmuş utanmaktan, Merhaba bile diyemiyarsun Yenilgiler bağlamış gözlerini, Oysa gözlerin, En az yaşamak kadar güzel, O güzellikleri bilemiyorsun.

Gülmek Yitirilmiş bir türküdür bazen.