İnsan sadece anladığını duyar.

Bir adama kendisinden bahsedin. Sizi saatlerce dinler.

Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Konuşmadan önce dinle.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

Dinleme sanatı neredeyse öldü.

Konuştuğun zaman sadece bildiklerini tekrar edersin; ama dinlersen, yeni şeyler öğrenebilirsin.

Her kötülüğün başı can sıkıntısıdır.

İki insan birbiriyle iletişim kurabildiği sürece yaşın bir önemi yoktur.

Karşınızdakilerin “insan” olduğunu hiçbir zaman unutmayın!

İnsanı dolu günleri değil, boş günleri dolduruyor...

Deli adama "iyisin, iyisin" denilse iyileşmesi, iyi adama "fenasın, fenasın" denilse fenalaşması nâdir değildir.

Sadece söylemek zorunda olduğum şeyleri dinleyecek birini istiyorum.

İnsanın en derin bakışları boşluğa yönelir.

Herkes; kendi doğrularını, hemen her fırsatta haykırıyor.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Konuşmak yalnız bildirmek, öğretmek değil, bir fikir alıp vermedir.

İnsanın bir dili öğrenmiş olduğu üç şeyden anlaşılır. Birincisi, o dilde rüya görüyorsa. İkincisi o dilde sevişiyorsa. Üçüncüsü de, o dilde kavga edebiliyorsa.