Sevinç, bir zamanlar kayboldu, acı.

Sevincin bir acı yanı, acının da bir sevinçli yanı olmalıdır.

Şiir bir düşüncenin ifadesi değildir. O, kanayan bir yaradan veya gülümseyen bir ağızdan yükselen bir şarkıdır.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

Kendi acımı ve sevincimi haykırdığım için belki insanların içine biraz daha işliyorum.

Kirli bir çocuk yüzüyüm kapında; ama dünyanın en temiz gözleriyle bakıyorum sana! Şeker değil istediğim, yüreğini koy avuçlarıma!

Öfke kendine acır.

Acıda her zaman tadılmayan muhteşem bir zevk vardır.

Acının fazlası güldürür, neşenin fazlası ağlatır.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

Acı duymak gülmekten iyidir, zira acı insanın yüreğini arıtır. İnsanları diri diri gömercesine kilitleyip çevrelerinde duvarlar örenin ne olduğu bilinmez ama yine de bir takım duvarların, tel örgülerin, demir parmaklıkların varlığı hissedilir. Bütün bunlar bir kuruntu, bir hayal midir? Sanmıyorum.

Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.

Dinmeyen acılar insanı zalim ve kayıtsız yapar.

İnsanlar hiçbir vakit ıstırap çektikleri zamandaki kadar güzel olmuyorlar.

Saadeti saklamak, acıyı saklamaktan çok daha güç...

Sevincin kapıları, acıların anahtarlarıyla açılır.

Hazır gözyaşları acının değil, ihanetin göstergesidir.

Dünyada herkes en büyük acıyı kendilerinin çekmiş olduklarını sanırlar, oysa bilmezler ki hayatta en büyük acıyı ben çekmişimdir.