En mutlu kişi en az acı çekendir; en zavallı kişi ise en az mutluluk hissedendir.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Eğer mutluluk, saadet istiyorsak tek adres Saadet Partisi'dir.

Siz ne kadar mutluysanız ben de o kadarım, ne az ne çok

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

Acınızı herkese göstermeyin. Çünkü ateşinize kimin odun atacağını bilemezsiniz.

Çok iyi çığlık atan şarkıcılar var. Beni dinleyicilerin gözünde bir adım ileri koyan bir şey varsa o benim o çığlığı gerçekten duygusunu vererek atabilmemden kaynaklanıyordur. Teknik olarak çığlık atabilmek farklı, söylediğin kelimeyi gerçekten yüreğinle söylemekle farklı. Bazen bir fısıltı da çok şey anlatabilir, yüreğinizde fışkıran bir çığlık da... Kendi acımı ve sevincimi haykırdığım için belki insanların içine biraz daha işliyorum.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Öfke kendine acır.

Acıda her zaman tadılmayan muhteşem bir zevk vardır.

Acının fazlası güldürür, neşenin fazlası ağlatır.

Acı duymak gülmekten iyidir, zira acı insanın yüreğini arıtır. İnsanları diri diri gömercesine kilitleyip çevrelerinde duvarlar örenin ne olduğu bilinmez ama yine de bir takım duvarların, tel örgülerin, demir parmaklıkların varlığı hissedilir. Bütün bunlar bir kuruntu, bir hayal midir? Sanmıyorum.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Kendini hafifçe korkutma ve öylece tutmayla, şiddetle korkarak ondan kurtulmanın verdiği bir mutluluk vardır.

En köklü mutluluğu derin bir üzüntü duyabilme gücü olanlar yaşar.

Kişi kendi mutluluğuna katlanabilmek için, bir başkasının acısını taşıyabilmeli.

Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.

Dinmeyen acılar insanı zalim ve kayıtsız yapar.