Hayatta her şeyin bir bedeli var, en fazla da mutluluğun.

Hiçbir şey uğruna hiçbir şey kazanamazsın bu hayatta.

Acı olmadan kazanç olmaz.

Mükemmel mutluluk, mutluluk için çabalamanın yokluğudur.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Mutluluk... başarmanın keyfinden, yaratıcı çabanın heyecanından türetiyor.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Mutluluk hazır bir şey değildir. Kendi eylemlerinden geliyor.

Kişi kendi mutluluğuna katlanabilmek için, bir başkasının acısını taşıyabilmeli.

Doğarken ağlatırsın kader yazdıran dünya. Bir defa gülmek için candan bezdiren dünya.

Zevklerin binlercesi bir acıyı telafi edemez.

Doğuştan gelen tek bir yanılgı vardır. O da mutlu olmak için burada olduğumuzu sandığımızdır.

Sıkıntı ve acı çekmek gerekebilir. Çaba ve sabır, enerji ve dayanıklılık, her insanın geleceğinde etkili olur.

Sadece bedelini ödediğin şeyi alabilirsin.

Saadeti saklamak, acıyı saklamaktan çok daha güç...

Mutluluğu tanımlamak ve hatta elde etmek için hiçbir çaba gerekmiyor, ancak diğer her şeyi terk etmek için muazzam bir konsantrasyon gerekiyor.

Sizi tatlı kılacak kadar mutluluğunuz olsun, güçlü kılacak kadar acınız ve sizi kullanmalarına fırsat vermeyecek kadar umudunuz.

Yaşam öylesine güç bir çaba ki çocuk. Her gün yeni baştan başlayan bir savaş ; mutluluk anları ise acımasız bir bedelle ödenen kısacık ayraçlar.

Yalnızca çok ağlamış olanlar yaşamı tüm güzelliği içinde algılayabilir,keyifle gülebilir.

Acı insanları yakınlaştırırmış. Hangimiz mutluyuz da bu kadar uzak kaldık birbirimize?